نویسنده : ش. خان سفید ; ساعت ۱۱:۱۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳۸٦/۱٢/٥

سلام

بلاخره بعد از مدتها دوباره سری به بلاگ متروکم زدم.فکر می کردم تا حالا دیگه اثری ازش نمونده باشد ولی خوب شواهد و قراین چیز دیگری را نشان می دهند.
این بار بهانه رجوعم به بلاگ چند بیت شعر بود که اتفاقی به دستم رسید.اشعاری از سه شاعر مشهور ایران:حافظ(ق.۸)‌ -صائب(ق.۱۱)و شهریار(معاصر) .بعضی ها بر این باورند که دو شاعر اخیر این اشعار را برای اثبات برتری خود بر دیگری یا به زبان ساده تر برای روکم کنی سرودن بعضی ها هم معتقدند که اصلا مسئله رو کم کنی نبوده بلکه صرفا یک مزاح دوستانه بوده بین رفقای قدیمی (قدیمی=هر ۱۰۰ سال را معادل ۲ یا ۳ سال محسوب بفرمایید)
به نظر من دلیلش هرچه که هست نشاندهنده توجه این افراد به آثار و فعالیتهای افراد پیش از خودشان بخصوص در زمینه فعالیتشان است .
این اشعار را من براتون می نویسم .شما هم اگر تونستید با ابیات مناسب ادامه اش بدین
:

 

حافظ

 اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندیش بخشم سمرقندو بخارا را


صائب


اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندیش بخشم سرو دست و تن و پا را
به معشوق چو می بخشم زمال خویش می بخشم
نه چون حافظ که می بخشد سمرقندو بخارا را


شهریار


اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندیش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد ز ملک خویش می بخشد
نه چوی صائب که می بخشد دل و دین و سرو پا را
دل و دین و سرو پا را زبهر گور می بخشند
نه از بهر ترک شیرازی که شور افکند در دلها

 




کلمات کلیدی :شعر