نویسنده : ش. خان سفید ; ساعت ۱٠:٠٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳۸٩/٤/٢۸

من چه سبزم امروز

                          و چه اندازه تنم هشیار است

در دلم چیزی هست

               مثل یک بیشه نور

                                          مثل خواب دم صبح

                                                                  و چنان بیتابم که دلم میخواهد

                بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه......

سهراب

همیشه از خواندن این اشعار بی نهایت لذت می برم. با خواندشان حس رها شدن، طراوت و اوج گرفتن در تمام وجودم جاری می شود. سال ها پیش تابستان ها به همراه همه فامیل به منطقه ای خوش آب و هوا به نام آهار در نزدیکی تهران می رفتیم. همیشه وقتی از جاده باریک و خاکی این مکان سبز که با چتر  درختان گیلاس و آلبالو پوشیده شده بود می گذشتم این شعر را با خودم زمزمه می کردم و حس حرکت، پویایی و تپش در تمام وجودم جاری می شد.

این مصرع ها همیشه برای من یاد آوار خاطراتی زیبا ، شفاف و با طراوت هستند.

 




کلمات کلیدی :شعر